جمله ای میخوانی..کسی را میبینی..

ناگهان وجودت سرشار از عشق میشود

 و بال پرواز می سرایی ..و شروع میکنی..

آسمان را نشانه میگیری..برنامه می ریزی..

اما هنوز قدری بال نگرفته ای که صدای شلیکی قلبت را میلرزاند..

آنهم از درون..آرام آرام اوج افتادن میگیری..و

 لحظاتی بعد در خاک خود را نشسته میبینی!!

و اشک بر گونه هایت بوسه میزند...

اینک خوب گوش عشق بگیر رفیقم..

این همان میدان نبردی است که باید تا اخرین نفست بایستی..

سالها ضمیر ناخودآگاهت توسط دیگران برنامه ریزی شده است

 و تو میخواهی برای نخستین بار خود شروع کنی...

داده های ذهنی قبلی و اشتباهت نمیگذارند.

آنقدر برایت مثال نقض می آورند و

 نمونه های اشتباه که نمیگذارند تو راه را بیابی..

این طبیعی است..پس چه کنم ؟؟در ان لحظه ها باید بایستی ..

با تمام قدرتت ...بگویی ،

راهی را که آمدم میخواهم با زیباترینها آرایشش نمایم..

و مثالهایی را بیاوری که در ان پیروزی انسانها لبریز است..

باید به مصداق دیوانه ای عاشق ،

عاشقانه بزم پیروزی بگیری..همسفرم !!

مسیرت مشخص،امیرت مشخص،

مکن دل دل ای دل ،بزن دل به دریا...