اما…
اعجاز ما همین است
ما عشق را به مدرسه بردیم
در امتداد راهرویی کوتاه
در آن كتابخانه کوچک
تا باز این کتاب قدیمی را
که از کتابخانه امانت گرفته ایم
- یعنی همین کتاب اشارات را -
با هم یکی دو لحظه بخوانیم
ما بی صدا مطالعه می کردیم
اما کتاب را که ورق می زدیم
تنها
گاهی به هم نگاهی …
نا گاه
انگشت های “هیس!”
ما را
از هر طرف نشانه گرفتند
انگار
غوغای چشم های من و تو
سکوت را
در آن کتابخانه رعایت نکرده بود !
“قیصر امین پور”
+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۲ ساعت 13:5 توسط تـــنـــهـــاتـــريـــنـــ تـــنـــهـــا
|